[Esra]

“Merak etmiyorum. Çünkü biliyorum. Kimse benim gibi sevemeyecek onu.”
Hayat pek çok şeyle sınıyor bizi. Yeri geliyor hayatımızdaki en önemli insanları çekip alıyor, yeri geliyor öyle bir şeyle imtihan ediyor ki bizi isyan ediyoruz. Yardım bekliyoruz. Ama biliyoruz ki kendi ilacımız biziz. Yaralarımızı ancak kendimiz sarabiliriz, bir başkasına hiç gerek yok. Çok isyan edersin, çok ağlarsın, çok rüyalarına girer, çok fotoğraflarınıza bakarsın ama öyle bir an gelir ki tamam dersin, şimdi yalnızlığını kutlasın. Heh işte bugün de öyle bir gün. Bugün son ağlayış, son fotoğraflara bakış, son dalıp gidiş, son iç çekiş.
Gün gelecek diyecek ki: “O yüreği güzel insanı nasıl kaybettim ben?” İşte o zaman sen onu çoktan unutmuş olacaksın. He eğer unutamadıysan ve hala çok seviyorsan..boşver. Sen deneme tahtası değilsin. Ya bir tur atayım, sonra geleyim hiç değilsin. Kaç gece ağladın? Kaç gün bekledin gelir diye? Arar-mesaj atar diye o telefonu kaç gün elinden düşürmedin? Kaç gününü tükettin? Hangi yaptığın işten zevk aldın? Hangi gününü onu düşünmeden geçirebildin? Bir şarkı çaldı, dolmadı mı gözlerin? Yanından biri geçti, onun gibi kokuyor diye iç geçirmedin mi? Birini ona benzettiğinde kalbin güm güm atmadı mı? Kaç gece uyandın rüyandan, yastığa oymuş gibi sarıldın? Sorun bende-bizde değildi. O sevmedi, onlar sevemediler bizi. Ama çok güzel sevmiş gibi yaptılar. Çok güzel çekip gittiler.
Sevmekten, zaman harcamaktan, emek vermekten başka hiçbir şey yapmadık biz. Sahip çıktık, arkasında durduk ama hiçbir zaman karşılığını alamadık. Elimizden geleni çoğu kez yaptık. Sevdamızı sonuna kadar savunduk ama bitti. Allah yaşattıklarımızla bir gün muhakkak terbiye edermiş bizi. O günleri gördüğümüz günü iple çekiyorum.
“Gitmesine gidersin de, dönünce bulabilir misin terk edip gittiğini?”

[Esra]

Bir an geliyor, yaptığım her şeye lanet ediyorum. Bir an geliyor keşke daha fazla bir şeyler yapabilseydim diyorum. Ama öyle bir an geliyor ki yaşadığım her şeyi düşünüp, bu da tecrübeydi diyip, yoluma devam etmeye çalışıyorum. Enkaz altındayım, kurtarılmak istiyorum ama kendimden başka kurtuluş yolumun olmadığını biliyorum. Yaralıyım, ama ilacının sadece kendim olduğunu bilmenin çaresizliğiyle debelenip duruyorum. Sığamıyorum, dar geliyorum her yere. İçimde fırtınalar kopuyor herkes duyuyor ama sen duymuyorsun, duymayı istemiyorsun…Oraya buraya saldırıyorum, oyalanmaya çalışıyorum ama başarılı olamıyorum. Dönüp dolaşıp yine sana geliyorum, o sokaklar hep sana çıkıyor, hep senin adınla yankılanıyor kulaklar ama bir sen bilmiyorsun bunu. Hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edebiliyorsun ya bu oldukça acıtıyor canımı. Ben sana güvendiğimde kendimi dağa yaslanmış gibi hissederdim, meğer sen uçurummuşsun. Sevdin mi bilmiyorum ama çok güzel seviyormuş gibi yaptın. Bende buna çocuk gibi inandım ya-inanmak istedim ya en çokta bana yazıklar olsun..

[Esra]

Ne dediysen, ne dediysen sustum, sana inandım.
Kör olmuş gözlerím ne yazık sana aldándım.
Ne deseler, ne deseler sustum, sana inandım.
Kör olmuş gözlèrim ne yazık sana aldandım…
Zordu yar çok zordu saná yeníden yar demek,
Zordu yar çok zordu sana yeniden can vermek,
Sondu yar bu sondu, her şeye rağmen seni sevmek,
Her şèye rağmen sana dönmek…

[Esra]

Gülümse, çünkü o zaman anlaşılır buraların cennet olduğu. Hiç görmedim, gözlerimi odakladım saçlarının tellerine ve bekledim usulca. Anlattıklarına göre çok güzeldi, yeri ayrı ve özeldi. Hatırlarım, Gözlerimin gamzelerinde hatırı kalır. Bakışların bazen iki cümle, bazen koca şiire onlarca satır. Gözbebeklerime ninnidir sesin, duyamadım uykusuzum. Seni kaç farklı şekilde sevebilirim ki papatyam. Hiç görmeden, hatta sesini duymadan nasıl sevebilirim. İnan çok iyi biliyorum, çok iyi ezberledim beklemeyi, hatta görmeden sevmeyi. Saçlarının kıvrımlarında kaybolan zamana bıraktım kendimi. Ne sana gelebildim ne senden gidebildim. Gülüşlerinin arasına sıkıştım ve sen oldum. Aylarca arandım, tarandım, gözlerine karardım. Beni bende bulamadım, sen de yoktun. Güneş bugün hangi acıdan vuruyor odamın kirli penceresine. Aslında hiç kalkmak istemiyorum uykudan. Bu bir rüya, bu bir sen, bir bilsen. Asırlarca uyumak isterdin. Tıpkı asırlarca sana uyduğum gibi. Hafta sonlarını, hatta sonlarımı bile sana ayırdım. Hafta içlerini, şehrin piçlerini yollarından sıyırdım. Önüne engel olmasın, güneş o gün doğmasın. Sanki sesini duydum papatyam. Pardon, gök gürlemiş. Korktum bir an seslendin diye, ne cevap vereceğimi bilemem ki. Birkaç yıl mühlet ver. Sana cevap vermek bile zor. Ya bir anda sesim yükselir de kulakların ağrırsa. Ya tokalaşırken elini sıkarsam, parmakların acırsa. Seni sevmek bile zor iş be. Baksana herkes saçlarının ardına saklanıyor. Güneş allanıyor pullanıyor. Seni görünce dünya yerinden oynuyor. Biraz gülümser misin? İhtiyacım var sana, ellerine gözlerine. Seni bilmem ama ben hasretim sözlerine. Belki de aşığım, kim bilir. Sen onlarca cümle ederken, kimse bir sen etmedi. Güneş kurudu, mevsimleri getir. Öyle bir zamanda çıktın ki karşıma, melekler şahittir. Sahi nasıl girdin arşıma, Binlerce dönüm toprak kıyaslanamaz senin bir karışına. Bak sen şu işe, hastalanmışsın. Pılını pırtını toplasın sağlığım ve sana gelsin. Teşekküre gerek yok. Sensin teşekkürüm. Canın acımış, kıyamam. Ben de neden bugün yağmur yağdı diyordum, meğer ağlamışsın. Kurumuş dünya üzerindeki tüm güzellikler. Tek eksik gülüşlerin. Saçlarında başlıyor aşk. Parmak uçlarında son buluyordu. Gözlerin, evet o güzel gözlerin. Baktıkça yüreğimi yoruyordu. Seni seviyorum anlasana artık, baksana acizliğime. Baksana çöküntüme, günden güne sana eriyorum. Bulamıyorum, bulanıyorum. Aslında ben sana değil de sona geliyorum. Bir gün öyle bir gülümse ki, tüm yapraklar dallarından asılsın. Sen, uzun saçlarınla bu dünyaya düşen asırsın.

[Esra]

Uykuların kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayı bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık.
Girmez pencerelerden beklediğin o aydınlık.
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine.
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu.
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun başını soğuk taş duvarlara.
Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın.
Duyarsın,
Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin.
Niçin yaratıldığını.
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini.
Boşuna geçip giden günlerine yanarsın.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların.
Sevilen gözlerin erişilmezliğini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düşer saçların önüne, ama bembeyaz.
Uzanır, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın.
Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler, acı.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.

Bir gün anlarsın hayal kurmayı;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaşadığına...
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliğinden.
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın.



Ümit Yaşar OĞUZCAN

[Esra]

Mutsuzlukdan söz etmek istiyorum
Dikey ve yatay mutsuzluktan
Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
Sevgim acıyor

Biz giz dolu bir şey yaşadık
Onlarda orada yaşadılar
Bir dağın çarpıklığını
bir sevinç sanarak

En başta mutsuzluk elbet
Kasaba meyhanesi gibi
Kahkahası gün ışığına vurup da
öteden beri yansımayan
Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi
Öbürünün bir kadından aldığı verem
Bütün işhanlarının tarihçesi
sevgim acıyor

Yazık sevgime diyor birisi
Güzel gözlü bir çocuğun bile
O kadar korunmuş bir yazı yoktu
Ne denmelidir bilemiyorum
sevgim acıyor
Gemiler gene gelip gidiyor
Dağlar kararıp aydınlanacaklar
Ve o kadar

Tavrım bir çok şeyi bulup coşmaktır
Sonbahar geldi hüzün
İlkbahar geldi kara hüzün
Ey en akıllı kişisi dünyanın
Bazen yaz ortasında gündüzün
sevgim acıyor
Kimi sevsem
Kim beni sevse

Eylül toparlandı gitti işte
Ekim filanda gider bu gidişle
Tarihe gömülen koca koca atlar
Tarihe gömülür o kadar

Turgut UYAR

[Esra]

[Esra]

[CENTER]

Birkaç parça umut var yırtık ceplerimden aşağı habersizce düşüp giden son kuruşluklar gibi.
Aslında umutsuzluğun umutlarından ibaret herşey.
Esaretin özgürlüğü, yalnızlığın en kalabalık hali gibi.
Şimdi sana gel desem gururum incinir, fakat sussam toprak olur bedenim.
Anlıyacağın aşağı tükürsem cehennem yukarı tükürsem gözlerin.
Ve ben biraz kalbimden kaçıp, aklıma sığınsam ona güvenip onu dinlesem, dudaklarında aramazdım hoşçakalı.
Gözlerin ayrılık bakarken bilirdim gideceğini, fakat en inatcı, en samimi halimle sarılırdım sana.
Bilirdim sırtıma bi hançer daha saplayacağını.
Ama ölüm senden gelsin diye karşında her durduğumda bi gözde ben kırpardım azraile,
Bildiğin gibi değil gittin ya yatak yorgan buz kesti.
Yazın ortasında ayazı yaşattın ya bana, ölsem unutmam seni.
Yokluğunun nöbetlerinde bir düşman bekliyorum sebepsizce,
Ve düşmanların hepsi dostlarımdan ibaret.
Kalbim o kadar isyankar, o kadar nefret dolu ki bu aralar,
Ne zaman birini sevmeye kalkasam, kalktığım gibi oturuyorum nefes nefese.
Ve ne zaman uyumaya çalışsam, dışarıdaki çocukların kahkaları gibi uyandırıyor, o sessizce söyleyip gittiğin elveda
Uykularımıda alıp götürdün ya, ölsem unutmam seni.
Herşeyi boşver de, ne zaman o gittiğimiz çay bahçesinde alsam soluğu, her seferinde senin dokunduğun, dudaklarının deydiği bardağı denk getirme ümidiyle yaşıyorum,
Belki ellerinin sıcaklığını hissederim hayali.
Biliyorum çok saçma ve bi o kadar anlamsız ama ben iyi değilim anla.
Yalnızlığı da bana yaşattın ya,inan ölsem unutmam seni.
Bugün gülüşlerinden bi uçurtma yaptım sana,
Korkuyorum, bi fırtına eserde alır götürür diye, o yüzden en ufak bi rüzgara bırakıveriyorum.
Ve çektiğimde elimde avcumda sadece bi parça hüzün var.
Gözyaşlarımla sırılsıklam ediyorum koca şehri.
Gece benim örtüm, yağmur da en samimi arkadaşım o olmasa inan saklayamaz şu koca adam bu yaşları,
Hıçkıra hıçkıra ağlamayı öğrettin ya ölsem unutmam seni.
Ve artık yoruldum inan,
Sanki sensizliğe prangalanmış gibi hayallerim,
Bi yanım gururundan taviz vermezken, öteki yanım ulan bırak gurur mu kaldı yalvar gelsin diyor.
Hep bi savaş içinde aklım ve kalbim,
Galiba ben seni istiyorum, hani gelsen diyorum gözlerinde ayrılık olmasa bu defa,
Hiç gitmeyecekmiş gibi sarılsan,
Sessizliğe gömülse kelimeler ama sensizlik yalan olsa
Yalvarıyorum bak, gururum ayaklarının altına kırmızı halı olur
Ve vicdanın sızlamaz bilirim.
Hadi son vapuru kalktı kalbimin,
Artık yürümez bu denizde,
Çünkü ben ölüyorum,
Her saniyemi kıyamete çevirdin, ya ölsem unutmam seni. . .[/CENTER]