[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Güçsüzlük ve yalnızlık duygusu her şey yaptırır insana.
Zaten çoğu kişi de yalnız kalmamak adına saçma sapan ilişkilerde heba etmiyorlar mı kendilerini?
Kaç insan yatağa mutlu giriyor?
Aynaya bakınca kaç insan kendini görüyor?
Yalnızlık duygusu, tehlikelidir. İnsanı her şeyden uzaklaştırır.
Düşüncesizliklerin ve zamansızlıkların başıdır yalnızlık duygusu.
İnsanın yalnız hissetmesinin en büyük nedeni, kendisini anlatamadığını farkettikten sonra başlıyor.
Anlatamıyorum, anlamıyorlar, o zaman ben kendime yeterim.
Ya da ben yalnızım, acizim, kimsem yok tümceleriyle her gün besleniyoruz.
Beslendiğimiz şey zehrimiz ise?
Ruhumuzu zehirlesek ne olur?
Düşündünüz mü?
?
Bir kere yapı ve fıtrat olarak kendi kendimize yetebilmemiz mümkün değildir.
İnsan sosyal bir varlıktır.
Toplumsal ilişkileri içinde var olabilir.
İnsanı maddeden ve diğer insanlardan soyutlayamayız.
O zaman yalnızlık ve güçsüzlük duygularını nasıl yenebiliriz?
Ancak onun ötesinde de kendimizi nasıl güçlü bir karakter olarak destekleyeceğiz?
Burada devreye giren baş aktör,
Akıldır.
İkinci aktör ise tabi ki, iç güdülerimiz.
İnsan şehvet (yemek yeme, idrar giderme, cinsellik, sevgi) duyguları ile, gadap duyguları (hiddet, öfke, kıskançlık, rekabet, inat) arasındaki köprüyü iyi kurabilmek.
Bu köprüyü de yine akıl ve kalbin uyumu ile sağlayabiliriz.
Kafanız karıştı değil mi?
Evet benim de karışmıştı.
Tam da bu konuda karışmıştı aklım.
Ancak düşündüm ve okuduğum bazı metinlerden yola çıkarak asıl ulaşmam gereken yeri buldum.
Yalnızlık duygusunun gadap duygularıyla yakından ilişkili olduğunu idrak edince olayı anlamaya başlayacaksınız siz de?
Kıskançlık ? rekabet? Hırs? Öfke? İnat? bu duyguların eksikliği veya fazla oluşu sizi yalnızlığa götürür.
Fazla rekabet edemezsiniz, elinizdekini kaybedersiniz ve güçsüz hissedip kendiniz yalnızlığa yöneltirsiniz.
Hırslı olmazsınız kendinizi ifade edemezsiniz, umursamazsanız kayboluşun yollarını çizersiniz.
İnatçı değilsinizdir, mücadele etmek yerine kabullenici bir tavır sergilersiniz ve sonu yine kayıplarla dolu bir yalnızlıktır.
Kıskançlık rekabeti ve hırsı körükleyen bir duygudur.
Kaybedenleri oynamak istemiyorsanız, asla vazgeçmeyin.
Dini bir temele dayandırmak gerekirse,

İslâmiyet, şehvetin ve gadabın yok edilmesini değil, her ikisine hakim olup, dine uygun kullanılmalarını emretmektedir. Süvarinin atını ve avcının köpeğini yok etmeleri değil, bunları terbiye ederek, kendilerinden faydalanmaları gerektiği gibidir. Yani şehvet ve gadab, avcının köpeği ve süvarinin atı gibidir. Bu ikisi olmadıkça, ahiret nimetleri avlanamaz.
Duyguları yok edip, insanlığımızı atmamızı değil, faydalanmamızı emretmiştir.
Duygularımızdan faydalanmak?
İnsanın yaşamını kolaylaştırmaktır bir nevi.
İnsanın kendi kendini yetiştirebilmesi, dünyaya ve kendine fayda sağlaması yalnızlık duygusunu da giderecektir.
Çünkü, özde mutluluk faydadır, kendine fayda + çevreye fayda = mutluluk,
doktorun hastasını iyileştirmesi+hastanın ailesinin gözlerindeki mutluluğu görmesi = şehvet duygusu
hastanın ailesinin doktoru darp etmesi + hastanın memnuniyetsizliği = gadap duygusu, huzursuzluk, öfke.
Ancak eğer o doktor huzursuzluğunu ve öfkesini hastayı tekrar iyileştirmek için inat ile harmanlayarak kullanırsa, faydası mutlululuğu olur.
Yalnızlık öyle bir duygudur ki, diğer duyguların hepsiyle ilişkili aslında diğer duyguların da en büyük düşmanıdır.
“Her aşkın sonu yalnızlık” formüle edilmesinin en büyük nedeni insanın duygularını kontrolsüzce kullanmasıdır.
Kontrolsüz duygu, kontrolsüz yaşam en nihayetinde güçsüzlük ve yalnızlık duygularını kamçılar.
“Ben” olma duygusu da yalnızlığın nedenlerinden biridir.
İnsan kendi aklını öyle göklere çıkarmıştır ki, mutlak yaşamın üstünde görmüş ve hayal kırıklıklarıyla savaşmaya başlamıştır.
Benlik duygusu, zararlı olmak yerine, sadece iyi dengelenmesi gerektiğini farkında olmadığımız duygudur.
Benlik duygusu ile aileden kopan ergen ruhu ile
Benlik duygusunu ön plana çıkararak beraber olduğu kişiden ayrılan ruhun
Duygu olarak farkının olmaması gerçektir.
Duygular yanıltıcıdır.
Yalnızlığı alt etmek için , önce o kumdan başını çıkar,
Kendinin farkına var ve benlik duygunu pohpohlamaktan vazgeç.
Neden ben?
Neden benim başıma geldi?
Beni neden bıraktı?
Ben neden böyleyim?
Çok sevdim.
Çok aşığım.
Çok bunalttı beni.
Katlanamadım.
Kırıldım.
Yoruldum.
Darıldım.
Zarıldım.
Yarıldım.
Lütfen.
Benlik duygunuzu çeker misiniz?
Önümüzü göremiyoruz.
Güçsüzlüğün getirdiği bir yalnızlık, yalnızlıktan kaynaklanan ve beslenen bir güçsüzlük döngüsünden çıkabilirsiniz.
Düşünün.
Dengeleyin.
Unutmayın, evrende yalnız olmadığımızın farkındaysanız, dünyada da yalnız değilsiniz.
Faydalanmak, faydalı olmak ve mutlu olmak.
Yalnızlıktan kurtulmanın en iyi yolu faydalı olmaktır.
Faydalı olmaktan kastım, aptal olmak demek değildir.
Dikkat ediniz.
Unutmayın.
Hayat ve dünya bir denge ve düzen içerisinde işleyen bir olgulardır.
İnsan olarak psikolojik süreçlerinizi de dengelemeniz zor olacak ama bu imkansız değildir.

Son olarak , yaşam hayli narin bir ağdır kaderin ördüğü.

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Yalnızlık Güzeldir

Ve; aslında bir parça yalnızlıktı hayat boyu sırtında taşıdığın… Yük dersin, ağır dersin, taşınmaz dersin, yükledikçe yüklenirsin, sızlanırsın gece gündüz… En ağır hastalıktır yalnızlık, ağrılı… Diz boyundan başlar boğazından taşar, nefes alamazsın. Bazen kimsesizliğin çarpar yüzüne soğuk su gibi, donarsın, üşür ellerin, üşür parmak uçların, üşür yüreğin, donakalır gözbebeğin…
Beklersin,sanırsın ki umut dediğin hep vardır; yalnızlıkla beslenir…
Hep bir başka yalnızlıkla çoğalacak bir başka umut yeşertirsin bahçende… Başka başka renkler silebilir mi tek bir hamle ile senin siyah beyaz yalnızlığını; düşünemezsin…
Beklemek her ömrü tüketen bir başka illet aslında, bilemezsin… Halbuki her gelen kendi yalnızlığıyla gelir, yerleşir hayatının içine, sen kendi yalnızlığınla baş edememişken bir başkasının yalnızlığını nasıl yüklersin ki zaten zayıf omzuna?.. Çöke kalırsın işte olduğun yerde, yüreğine ulaşır en son, bu yalnızlık benden, bensiz olmaz, diyemezsin… İnkar edersin… Ağır gelir, taşıyamazsın çoğu zaman, çok gelir. Hep fazladır, fazladandır, hep başkasından gelendir her günü bir ertesi sabaha taşıyandır yalnızlığın…
Suçlarsın, suçlayarak yalnızlığı, suçlayarak kendini, geçer gider yıllar, geçer gider su gibi…

Halbuki her parçası masumdu sen yaşadıkça nefes aldıkça var olan; bitmeyen, tükenmeyen senden bir parça, Sen_di…. Her parçasında bir parça sevgi kırıntısı taşınmıştı içine… Karanlığa, geceye, yıldızlara, aya ve sessiz çığlıklara hapsolmuştu… Her sessiz çığlık, her susuş bir parça yalnızlığı çağrıştırır… Bir parça da sevgiyi… Biriktirip biriktirip içinde çoğalttığın ne kindi, ne nefret, ne de umutsuzluk; yaşatıldığın ve yaşatılan her mutsuzluğun, her damla göz yaşının sebebi yalnızlık, sevgisizliktir aslında… En çok kendini sever insan hayatta, bir başka yüzde kendini görmektir sevgi, sadece aynadır, kendini görürsün, yaşamazsın… Sevgi de çok yalnızlık çağrıştırır çünkü… Aşk da… Her ikisi ayrılmaz birer kardeş gibidir… Her bir yalnızlık bir başkasını doğuran içsel yalnızlıkların duyguya dönüşümüdür, bilebilsen…

Ve aslında çıplak yalnızlık kalabalıklarda yaşanan kimsesizlikten daha ağır değilmiş, dersin, büyürsün… İçindeki çocuk da büyür yalnızlığın büyüdükçe… .Daha bir kendine sahiplenirsin, daha bir seversin kendini, insanı, yaşamayı…. Daha bir varsın, daha bir nefes aldıkça çoğalır gülümsemelerin, yalnızlığınla kalabalıklaşırsın… Daha bir senden bir parça taşıyarak çoğaltırsın yalnızlıkla bir kaderi. Halbuki bugün, dünden çok da farklı değildir aslında… Değişen de sensin, değiştiren de, değiştiremeyen de, kalan da sen olursun giden de… Çıplak yalnızlıkların kaderi aslında daha çok kendini bulmaktır şehirlerin tam ortasında, belki de uçsuz bucaksız rengarenk Mardin ovasının tam orta yerinde, gülümsemek…
İşte bu; senin yalnızlığın…
Her çıplak yalnızlık kader değildir, kader olan tek şey senin doğumun, yaşayışın ve ölümün.

Ve aslında yalnızlık güzeldir, bir başkasının yalnızlığından kalan kırıntılarla yetinemezsin,çoğalamazsın, çoğaltamazsın, sen sendeki yalnızlığı sevmedikçe kendin olamazsın…. Ve sevemezsin kimseyi…. Her bir saniyesinde solup giden bir gül gibi solduğun, eriyen bir buz gibi eksildiğin, her sevgide yanıldığın, her günde geceye hasret çektiğin, her anında hayal kırıklığı ve umutsuzluğu yaşadığın, zaman zaman gülümsediğin, zaman zaman renklere boğan, küçük sevinçlerle göz kırpan ve bir anda bütün renkleri senden alan şu hayatın içinde tek güzel olan şey ; yalnızlığın…

Yalnızsan, ve farkındaysan senden gelenin, en güzel sensin…
Yalnızlık güzeldir…

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Ve yine gidiyor birileri...İçimde tarifsiz bir şeyler oluyor yine. Acı, korku, umut, hüzün, ağrı, sancı, garip, saçma hepsinden var birer parça. Bir sepetim olsun istiyorum koynumda. Her sevdiğimi içinde saklayayım. Yasemin koksun içi,dışı pamuktan yumuşacık. Öyle rahat etsin ki oraya giren, hiç çıkmak istemesin, kimse çıkaramasın sepetimden onu. Tavanını en sevdiğim yıldızlarla süsleyeyim, ayaklarının altına en mis kokulu topraklar sereyim mesela. Yüreğimi vereyim, ruhumu, sevgimin tamamını, özlemin en alasını, göz yaşının en berrağını, şarkıların en duygulusunu... Gitmesin yeter ki benden.

Sevmek için sebeplerimizin olmaması en aciz tarafımız bizim. İhtiyacımız olduğundan seviyoruz. Sepetimiz boş kalmasın diye... En korktuğum şey de ne biliyor musun?? Ben seni dizlerimde uyuturken, ya koynundaki sepette bana verecek yerin yoksa? Ben sana ninni söylerken en güzel rüyaları gör diye, sen uçan uçurtmalardan bahsedersen bana? İçimde tarifsiz bir şeyler oluyor yine. Anlatamıyorum işte.. Anlatmaya çalıştıkça titriyor çenem, buz kesiyor ellerim.

Ve gidiyor yine birileri... Gitme..Gitmesin..Gitmeyin

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Hayat dediğimiz nedir ki?
İçinde mucizeler var zannettik hep. Şapkamızdan tavşanlar çıkar diye bekledik. Güzeller güzeli prensesler, Biscolata yakışıklısı prensler çıkar karşına dediler ben çocukken. Mutlu sonla bitecek hikayeler yaratmaya çalıştık küçücük aklımızla. Oysa ki hayat, ağlayarak başladığımız, baş ucumuzda okunan iki çift duayla gözlerimizi kapattığımız, içinde genelde kötülerin bulunduğu bir korku filmi gibi. O yüzden başını, sonunu düşünmemeli çoğu zaman. Bardağı hep taşırarak yaşamalı hayatı, boş yer bırakmamalı hiç. Dilini keşkeler sarmadan, ayağına yosunlar dolanmadan, içini karalar bağlamadan yaşamalı. Bu korku filminde korkan değil, korkutan olmalısın işte. Çünkü hep onlar kazanır sonunda.

Acı dediğin nedir ki?
Anlık yakar içini. Her şekle bürünür gelir, bazen yalnızlık olur, bazen gözünün yaşı, bazen dilinin duası. Anlıktır yine de. Saniyelik sayar söversin, saatlik yalnızlık çekersin, günlük yanarsın. Unutursun sonunda. İnsanoğluna verilmiş en büyük hediyedir unutmak. Zorda kalınca tek sığınağımız. Unutuvermek, şıp diye yok saymak olanı biteni.

Kazanmak dediğin nedir ki?
Birinin kazancı diğerinin kaybı değil midir hep? Başkası kaybederken kendini nasıl kazanmış görür insan? En aciz zamanlarımızda kazanmayı isteriz hep. Paramız azken daha çoğunu, gülmemiz azken kahkahaları, elimiz kötüyken okey atmayı, oyun oynuyorsak birinci olmayı... Kazanmak diye bir şey yok bu hayatta. Doğru tercihler var kişiye göre değişen. Bir kişiye göre değil ama. Hem kendine doğru, hem etrafındaki yaşanmışlıklara doğru olabilmek önemli.

Peki, aşk dediğin nedir?
Mutluluk, dürüstlük, saygı, özlemek, yaşamak, güvenmek, gülmek. Ben kimseyi aynı "aşk"la sevmedim. Kimseye aynı şeyleri hissetmedim. Aşk'ta kişiye göre değişen bir belirsizlik. İlk olmayabilirsin, son aşk da. Daha önce aşık olduğun gibi olmayabilirsin bir daha. Hiçbir zaman o yalancı kelebekler uçuşmayabilir artık. Ama şu an, bunu okuduğunda, parmakların tuşlara vurduğunda, içine çektiğin bu nefeste seviyorsan birilerini daha güzel ne olabilir ki? Aynı anda, aynı saçma şeye gülebiliyorsan mesela,yazdığı iki saçma şeye mutlu oluyorsan ne bekliyorsun ki daha? Mükemmel olmayabilirsiniz, günün her anı birbirinizi düşünmeyebilirsiniz, ihtimalleriniz saçmalık derecesinde ve yaşadıklarınızın mantıklı açıklamaları olmayabilir. Ama eğer bu korku filmindeki tek mucize -sevgi- varsa aranızda sana kırabileceğini bildiği en güzel yanını verecektir. Kalbini... Ve unutma bu dünyada kazanmak diye bir şey varsa, işte bu karşılıklı kazanabileceğin tek şey. Sadece anını yaşa onla; mutlu ettiğinde gülümse, ihtiyacım var dediğinde yerinde durma ve yokken özlediğini bil...

Eğer bunları şu an yapabiliyorsan hiçbir şey için "nedir ki?" diye de sorma!!

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Çok kırmışlar seni kadın çok,
Sus etmişler gözlerini,
Yüreğini şu oturduğum yerden duyuyorum
Hiç etmişler seni kadın hiç,
Sevmelerin hiç etmişler senin kadın,...
Bundan mıdır ana avrat söver gibi bakışların....

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Sorarlarsa beni sana; sevilmeden seviyordu de. Ne kadarda saftı de. O kadar seviyordu ki kaldıramadım de. İçin de bir ateş yaktım halen yanıyor de. Gitmeyince aramayınca eridi bitti de. Bir de dünyası vardı onu da ben kararttım de. Kendi eliyle bir çukur kazdı. Ben de gömdüm de!

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Hani demiştin ya sevmiyorum istemiyorum demiştin hani seni içime sığdıracak bir yer yok demiştin ya işte acılarla boğuştuğum saniyeler saatler günler aylar seneler oldu ya işte sende aynı şekilde acı çekmeni isterim anlayacaksın ama iş işten geçmiş olcak..

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Belki de bu aralar beynimdeki düşünceyi yazmam gerekiyor
Belki hayal olan kelimeleri
Belki de süslü püslü bir şeyler


Devamlı yazmak mı gerekir tabi ki hayır.
Ama içimde sana dair olan o kadar çok nesne his var ki belki benim içimde kalmaları beni daha fazla üzecek.
"Çok sevmek' bu olsa gerek.
Yokluğunda bile seni böylesine yaşıyorsam ve
tüm hücrelerimde sadece seni taşıyorsam başka açıklaması olabilir mi bunun?


Öyle ya ben çok seviyorum seni çok
Bir insan bir başka insanı bu kadar sevebilir mi bilmiyorum Ah bilsen nasıl özlüyorum seni. Şimdi burada olsan ve sadece havadan sudan konuşsak bile yeter bana.
Bir kez daha gözlerine bakmak bir kez daha gülüşünü duymak için neler vermezdim ki.



Sadece hayal kuruyorum şimdi.
Kapı çalıyor açıyorum ve Dünyalar tatlısı GöNüLPıNaRıM karşımda.
Sanki dün birlikteymişiz gibi rahatça giriyorsun içeri
" Bu evin en çok nesini seviyorum biliyor musun? " diye soruyorsun.
Yüzüne bakıyorum merakla ve veriyorsun cevabını;
"İçinde aşkı ve seni barındırmasını... "...Özlemekle… Korkular arasında gidiyor Aklım
Mantıksız şeyler belki de ama senin olduğun yerde hele de özlemin sarmışken ruhumu mantıklı düşünemiyorumolumsuz bir şey tek bir kelime bile………… Aslaaaaa………


Hayal dedim ya
sonu yok bunun. Sabaha kadar hayallerle yaşayabilirim. seni hayal etmesi bile Güzel GöNüLPıNaRıM.
Sensizlikle baş edebilmenin tek yolu bu.
Kim bilir belki bir yerlerde sen de beni hayal ediyorsundur.
Ve kimbilir biz kavuşamadık ama belki hayallerimiz Kavuşmuştur… belki kimbilir… Evet sevgili kimseler bilmez…


Bendeki Duyguları kimseler bilmez…
bende ki seni kimseler tahmin bile edemez…


Peki diyeceksin hayal olmayan düşünce yokmu... var tabi ki seni sevmenin dışında birde aklımda bu kısacık şarkı sözünden kalan gerçek var


[O zaman ya benimsin ya elin
O zaman ya ölümsün ya düğün ]


Ya yaşanacak hayatsın … yada toprağın tadına baktıracak hayalsin.
Ya yaşanacak hayatsın … yada toprağın tadına baktıracak hayalsin.
Ya yaşanacak hayatsın … yada toprağın tadına baktıracak hayalsin.

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Sensizliğe alısamadım Sevdiğim alış deme bana Gücüm yok..


Sensiz uyanamam yeni güne Sensiz sonlandıramam.. Anlamı kalırmı ki.? Mutlu olabilirmiyim.? Gülebilirmiyim.?


Ağlayabilirmiyim bi daha.? Hayır yapamam.. Halen aynaya bakarken seni görüyorsam yapamam..


Yapmacık hayatların tam ortasındayım.. Uçuruma sürüklesem kendimi sana bişey olur Kıyamam.. Mutlu hayatlara doğru yürüsem Seni yok ederim içimde Dayanamam.. Ne yapsam nası yapsam da senle beraber yaşasam..


Senle beraber anlam bulsam anlamsızlığımı Savursam rüzgara.. Düşünüyorum ama yol bulamıyorum Çıkmazdayım..


Korkuyorum sana yaklasmaya.. Elimi uzatsam canımı acıtacakmışsın gibi.. Bu kadar büyük mü bana olan nefretin Bu kadar çabuk mu unuttun beni .?

Anlamıyorumanlayamıyorum.. Halbuki sen o kadar güzel anlatıyorsun ki vurdumduymazlığınla...


İçimdeki saf aşkını senin gün be gün bitirme çabalarına rağmen o kadar güzel yaşıyorum ki...


Biliyorum sen ordasın ve ben seni bitirmedikçe gitmeyeceksin..


Ve bunu bilmek bile bana hayatın Tüm güzelliklerini veriyor Sen bir sözünle herşeyi yıksanda..


Ben Beni unuttum be Sevdiğim.. Benliğimi senden sonra kaybettim...
SAHi Ben Kendimi Sende Unuttum Fark ettinmi.?

[Venüs Yanıma seni,karşıma herkesi.]

Değil mi ki susmak en çok söylemekti…

- Nazan Bekiroğlu.