[Esra]

Sizi yıpratan insanlardan sessizce uzaklaşın.Çünkü o insanlara attığınız her adımda onlar tarafından bir kenara itilirsiniz.Kırılırsınız.onlar,hiç kırılmamış hiç üzülmemiş gibi incitirler sizi.Bir kez olsun anlamak için çaba göstermezler,üstüne yargılarlarda.Uzaklaşın onlardan sizi üzmelerine izin vermeyin.Onlar hep ''küçük dağları ben yarattım''havasında geçerler karşınıza.Dünyanın merkezinde kendileri var sanırlar,burunları hep havadadır.Uçurumun kenarındaysanız iterler,düşerseniz bir tekmede onlar vurur.Hiç düşmemiş gibi,elinizden tutmazlar.Yalan söylerler hep.Sizi uyuttuklarını,zeki olduklarını sanırlar,sizinse saf olduğunuzu düşünürler Sizi aptal yerine koydukları için mutlu olurlar.Biliyorum siz sadece sevmek güvenmek istediniz,siz sadece inanmak istediniz ama onlar bunu anlamazlar.Sevdiğiniz değer verdiğiniz kadar yerçekimine meydan okur bir tarafları.Onlar size mutsuzluk verir aslında.Onlar hep mükemmeldirler hep kusursuzdurlar.Başkalarının yanında sizi bozma çabaları, laf sokma girişimleri,dalga halleri ve her şeyleri yıpratır yorar sizi...Birisine gözü kapalı inanabileceğiniz olayını siler atarlar.En kötüsü de sizin sevginizi hiç önemsemezler.Uzaklaşın onlardan.Hele ki bunları okurken aklınıza gelen kişiden aklınıza gelen kişilerden sessizce uzaklaşın.Usulca gidin ordan..

[Esra]

Sen hayatıma girmeden önce değildim ben böyle. 
Ve inanır mısın, kimseyi sevmemiştim böyle ölesiye. 
Değer bilmedin. 
Varmış gibi görünen ama asında olmayan tek organındı kalbin. 
Hani derdim ya sana, sen "aşk"sın diye.. 
Değilmişsin. 
Sen bir hiç'mişsin gözlerimde..
Ve son kez geçmişe bakıyorum, "Neyim var?" diye. 
Sen varsın.. 
Ve hep de geride kalacaksın !

[Esra]

Suskun sanıyorlar beni, değilim. Anlaşılmadığım ve anlamadığım bir dünyada kelimelere küsüm sadece.
Yanlız sanıyorlar beni, değilim. Kimsenin kalabalığı olmadım ve kimseyide kalabalık edemem bundan sonra dünyamda, bu da benim tercihim.
Güvensiz sanıyorlar beni, değilim. Sadece kendi içimde kendime göre bir dengem var ve bir daha kırılırsam toparlanmama endişesi taşıyor yüreğim. Bu yüzden simdilik sadece kendime güveniyorum. Anlamakta zorlandığım bir dünyada anlasılmayı zaten beklemiyorum.
Ben böyle iyiyim.

[Esra]

Gitsene artık. Yürüyüp gitsene. Yalan sözlerini, yalandan bakışlarını koy cebine ve yürü git. Git diyorum sana. Beni yarı yolda bırak ve git. Dönme sakın geriye. Döndüğünde yerin dikenli teller olacak.
Sen benim kalbimden en mutlu türkülerimi çaldın. Olmadın.
Sen bana yar olamadın. Başımı koyacak bir diz arıyordum ben sadece. Saçlarımı okşayacak şefkatli bir el arıyordum sadece. Hesapsız kitapsız yalansız dolansız fitnesiz çıkarsın bir sevgi aradım ben sadece. Planlar kurup oyunlar oynanmadan bir aşk yaşamak istedim ben sadece. Yalanına yalan, oyununa oyun kattın sen.
Ben gelemem böyle şeylere. Ben yapamam. Bir çiçek misali benim gönlüm. Kırılır, darılır, boyun bükerim. Ne sen bana gelirsin artık ne ben sana. Olmayınca olmuyor. Yapamayınca insan, yapamıyor. Kırıldığı yerden bantlasan, iple etrafını sarsan, tutturmaya ne kadar uğraşsan, kırılan kırılıyor bir kere.
Şimdi, git artık. 
Tam da kırıldığı yerden..

[Esra]

Sonra ne oluyor biliyor musun ? 
Geçiyor.
Bir zamanlar uğruna dünyayı karşına alabileceğin insan, yabancılaşıyor sana..
Adım adım uzaklaşıyorsun..
Kör kalsa, yatalak olsa, bacaklarını kaybetse vazgeçmeyeceğin insanın buna hiç değmediğini farkediyorsun..
Bir an geliyor bir şeyler kırılıyor içinde. Bir şeyler dökülüyor..

Sonra ne oluyor biliyor musun ?
Ölmeye gidiyoruz diyerek ellerini tutsa, tereddütsüz gideceğin bu insanı hayretle izliyorsun..
Usul usul ağlıyorsun bir yerlerde, gidişine değil haketmeyişine..
Bir an geliyor, dayanamıyorsun.

Sonra ne oluyor biliyor musun ? 
İp kopuyor en sağlam yerinden.
En güvendiğin kişinin bıçak izi kalıyor sırtında..
Kelimelerle anlatılamayacak kadar sarsılıyor hayallerin.
Grileşiyorsun.
Oysa biraz umudun olsa,
Cinayet işlerdin uğruna.
Bu kadar çok düşmüş olmasaydın, daha güçlü kalkardın ayağa..
Biliyorsun.
Çaresi yok, en çok buna yanıyorsun.

Sonra ne oluyor biliyor musun ?
Anlıyorsun.
Korkuyorsun.
Öyle çok yormuş oluyor ki seni,
Ve öyle eksiltmiş,
Masumiyetine ateş edilmiş gibi hissediyorsun.

Kimse o'nu senin kadar sevemez.
Vazgeçerken,
En çok buna üzülüyorsun..

[Esra]

Bugün durup dururken bir şey fark ettim, ben bugüne kadar ne yaptıysam kendime yapmışım. Oturdum bir köşeye, uzun uzun düşündüm. Kendime acıdım. İnsan kendine acır mı? Ben acıdım.. Meğer ne çok ödün vermişim kendimden başkalarının mutluluğu için, ne çok düşmüşüm dizlerimin üstüne, ne çok susmuşum haklı olduğum halde, sayamadım. Boşa geçip giden günlerin arkasından bakıyorum şimdi. Aynada gördüğüm yüzü tanımaya çalışıyorum, inandığım en güzel yalanlar için kızıyorum kendime. Dedim ya, ne yaptıysam kendime yapmışım. Onlar vurmuş, ben ölmüşüm.

[Esra]

Senin için hâlâ acı çektiğime inanamıyorum. Onca zaman oldu, bir kez bile merak etmez mi insan? Nerdeyim, ne yapıyorum? Kimin omzunda kaç kez ağladım senin için hiç mi aklına gelmedi? Gerçekten bu kadar gururlu muydun? Bana bir şey söyle. Seni unutabilmem için bir şeyler söyle! Ağır bir şey söyle, gücüme gidecek bir şey söyle! Seni kafamın içinden söküp atabilmem için, göz yaşlarımın artık sel olmaması için, geceleri rahat uyuyabilmem için, herkesi sana benzetmemem için bir şey söyle bana. Ya kendini unuttur bana, ya da bir sor "nasılsın? diye.

[Esra]

Nereye baksam "gel beni bul" diye haykırıyor aşk. 
Takılıp gidiyorum ardından aşkın sesinin. Ulaşmaya çalışırken o sese, 
yakalamaya çalışırken; tökezliyorum her defasında ona giden yolda 
Düşüyorum... 

Her düşüşten sonra, yamalı bir sevda daha bırakıyorum ardımda.

Ve anlıyorum her defasında neden hep kaçtığımı sevdalarımı yaşamaktan...

Ve anlıyorum her defasında neden hep yarım bıraktığımı aşklarımı..

Ve anlıyorum her defasında, kendime yasakladığım sevdalarım ve sevdayı 
yaşamamışlıklarım, bitişleri görme cesareti yoksunluğundan başka birşey 
değil... 


"Sonsuz ve ölümsüz aşk yoktur" 

Ama o ses... 
Ahh o aşkın beni çağıran sesi yok mu? 
Tıkayamıyorum kulaklarımı artık. 
"Bulduğumda yaşayacağım bu sefer" kararlılığı ile koşuyorum hep. 
Düşüyorum.... 

En ufak bir sendelemede hemen yeni bir arayışa itiliyor yüreğim, sonra bir 
yeni arayışa daha, sonra bir yenisine daha..... 
Bu öyle bir kısırdöngü ki, aynı anda çoğul sevdalar esiyor yüreğime; 
eşzamanlı aşklar yaşıyorum.. 
Fırtınayı bekleyen ben, yetinmeye çalışıyorum rüzgârlarla.. 
Üselik çoğu rüzgâr bile değil ve aslında ben çoğunu en baştan anlıyorum, 
kendimi kandırıyorum.. 
Ama gene de atıyorum aşkın ılık esen rüzgârlarına kendimi. 
Sonu başından belli yarım yamalak sevdalar yaşıyorum. 
Her yamalı aşktan sonra daha fazla artıyor açlığım, daha fazla artıyor kana 
kana içme ihtiyacım.. 

Her biri için "acaba bu kez doğru kişi mi" diyerek eş zamanlı aşklar 
yaşıyorum. 
Ve ben, her defasında; daha da üşüyen bir yürekle başbaşa kalıyorum, daha da 
yalnız bir yürekle.. 

Ahh! 
Ama suç bende, salaklık bende.. 
Çok şey istiyorum ben!!!! 
İnsan olmalı ruh ikizim olmalı, kadın olmadan önce... 
Ruhumu soyabilmeli giysilerimden önce.. 
Zihinsel uyum "olmazsa olmaz" larımın başında geliyor.. 
Elleri bedenimden önce saçlarımda gezinebilmeli... 
Ruhum ile sevişebilecek bir yüreğe sahip beden olmalı yatağımdaki.. 
Ve eğer mümkün ise.. 
Lütfen.. 
Birlikte uyuyup birlikte uyanabileceğim biri olsun bu sefer... 

Görüyorsunuz ya; ne çok şey istiyorum. Üstelik bu kadar da değil, liste daha 
uzuyor... 

Tekrar aşkı yaşamayı yasaklasam kendime, eskisi gibi yarım bırakıp gitmeye 
karar versem???... 
mi acaba? 

Ama hayır, ben artık gerekirse boğulmak istiyorum sevda denizinde. 
Sonları da yaşamak istiyorum artık.. 

Şimdilerdekilerde değil ama, öncekiler, önceki sevdalarımda hep ışıl ışıl 
gözler vardı... 
sürekli düşünüldüğüm ve düşündüğüm, arandığım ve aradığım, çılgınca 
özlediğim ve özlendiğim, bulutların üzerinde yaşıyormuşcasına yaşanan 
sevdalardı benimkiler. 
Hep öyle kalsınlar istediğim için yarım bırakıldılar zaten. 
İstemedim o ışıl ışıl gözlerin donuklaşmasını.. 
İstemedim telefonumun nadiren çalmasını.. 
İstemedim paranoyalarımla başbaşa kalmayı.. 
Korktum hep bitişlerin acımasızlığından.. 

Sanırım aşk benden intikam alıyor. 
Dolu dolu, dopdolu aşkları yaşamadım, yarım bıraktım. 
"Madem öyle gel böye" diyor şimdi bana... 
"Gel beni bul" diye haykırırken bir yandan, diğer yandan da "ohh canıma 
değsin, sana sunduğum fırsatları geri teptin vaktinde, kendi düşen ağlamaz" 
diyor sanki.. 

Ey Aşk ! 
Af diliyorum senden işte... 
Çıksana artık karşıma, savursana beni fırtınalarınla....

[Esra]

*Kotu gunumde yanimda olmadigin zaman vazgectim.

*Canin sıkıldığında benimle paylasmadigini, kirilacak veya tedirgin 
olacak olsam bile dusuncelerini acikca soylemedigini anladigim 
zaman vazgectim. 

*Bana yalan soyledigini anladigim zaman vazgectim.

*Gozlerime baktiginda kalbinle bakmadigini ve bana hala soylemedigin 
seyler oldugunu hissettigimde vazgectim.

*Her sabah benimle uyanmak istemedigini, gelecegimizin hicbir yere gitmediğini görünce vazgeçtim

*Dusuncelerime ve degerlerime deger vermedigin icin vazgectim. 

*Agrilarimi dindirecek sicak sevgiyi bana vermediginde vazgectim.

*Sadece kendi mutlulugunu ve gelecegini dusunerek beni hice saydigin 
icin vazgectim.

*Tablolarimda artik kendimi mutlu cizemedigim ve tek neden sen 
oldugun icin vazgectim.

*BENCIL OLDUGUN ICIN VAZGECTIM!!

*Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgecmem icin yeterli degildi, 
cunku sevgim yuceydi. Ama hepsini dusundugumde senin benden coktan 
vazgectigini anladim. Bu yüzden ben de senden vazgectim.

[Esra]

Düşün. Düşün ki ; Ben bir cinayet işledim ve sendeki beni vicdansızca defnettim. Ben seni içimde öldürmek pahasına sevmiştim. Peki ya sen? Bir ben var mıydı içinde, benim bile tasvir edemediğim hatta bilemediğim? 

İnsan acılarına rağmen kıyıyor bazen kendine, hattan kendinden öte sevdiğine. Belirli periyodlarda işlenen bu cinayetler aslından öldürüyor katilin sadece kendini. Bir aşkın katili olmak pahasına sevmek nasıl büyük bir özveridir bilir misin sen? Sen bilebilir misin insanın sol yanını acıtan bir kangren gibi çıkarıp defnetmesini? 

Bilemezsin. Sen hiç katil olabilecek kadar çok sevmemişsin. Sadece gitmişsin. Her şeyini toplayıp, kapanan kapıların seslerini bir aşkın son nameleri sanarak. Oysa her gidişin hançerinden damlayan kan boğmuş ardındakini, katil olduğunu bile bilemeden gitmişsin. Vicdan azabı duymaman bundan belki. Belki bundan kalp yerine sol yanında taşıdığın ağır taşın yüreğindeki hafifliği. Belki de aşkı sen en iyi tanıyansın. Kaybetmek aşkın ilk harfi. 


‘Seni, gidişini seyretmek için sevmemiştim!’ dediğimde, ‘ Bense gideceğimi bile bile sevdim seni’ demen belki de aşkın gerçek tarifi. 


Bir nefes kadar yakın olupta, bunca uzak durmak, görünmez dağları delmeye yetmedi. 


Gömüldün en derinlere, acın hala taze… 

Aşkın her bayramında üzerini örten ısırganları temizliyorum mezarından, dualarım seninle. Kuytu, karanlık ve nemli bir aşkın kalıntılarını anar gibi bir ayinle… Artık yüreğinim mezarlıkları senin, sense sevdiklerinin...